Bir Site

Etiket: Model

  • Comparison of three different creatinine clearance calculation methods in patients with type 2 diabetes mellitus(tip 2 diyabetik bireylerde kreatinin klirensini hesaplamada kullanılan üç farklı yöntemin karşılaştırılması)

    Abstract

    Aim: To determine the most accurate and useful method for calculating creatinine clearance by comparing the results of different methods.

    Methods: One hundred type 2 diabetic patients who have been followed by Okmeydani Training and Research Hospital internal medicine and/or diabetes outpatient clinics were included in this study. Individuals with hypertension, acute kidney disease and renal transplantation were excluded from the study.

    Results: Glomerular filtration rate (GFR) calculated with Cockcroft-Gault formula was significantly affected by creatinine, weight,and age (p < 0,050). GFR measured with Modification of Diet in Renal Disease (MDRD) formula was significantly affected by creatinine and age (p < 0,050) in a univariate model; in a multivariate model, this was significantly independently affected by creatinine (p < 0,050). GFR measured with 24h urine was significantly affected by creatinine, weight,and age (p < 0,050) in a univariate model; in a multivariate model, this was significantly independently affected by weight (p < 0,050).

    Conclusion: In this study, those three methods revealed similar results. All of three methods can be used for evaluating renal functions in Type II diabetic patients but creatinine clearance with 24 hours urine method requires two patient visits in a row and a more complex biochemistry laboratory; so in our opinion, this method may be used as an alternative to the other two methods.

    Keywords: Creatinine clearance, Glomerular filtration rate, Type 2 Diabetes

    Öz

    Amaç: Diyabetik bireyler için kullanılabilecek en uygun kreatinin klirensi hesaplama metodunu belirlemek amaçlandı.

    Yöntem: Çalışmaya Okmeydanı Eğitim Araştırma Hastanesi iç hastalıkları ve diyabet polikliniklerine başvurmuş 100 tip 2 diyabetik hasta dahil edildi. Hipertansiyon, akut böbrek yetersizliği tanısı almış veya böbrek nakil alıcısı olan diyabetik hastalar çalışma dışı bırakıldı.

    Bulgular: Cockcroft-Gault değerini kestirmede tek ve çok değişkenli modellerde yaş, ağırlık, kreatininin anlamlı (p < 0,050) etkisi gözlenmiştir. MDRD değerini kestirmede tek değişkenli modelde yaş, kreatininin; çok değişkenli modelde ise yalnızca kreatininin anlamlı bağımsız (p < 0,050) etkisi gözlenmiştir.24 saatlik idrarda kreatinin klirensi değerini kestirmede tek değişkenli modelde yaş, ağırlık, kreatinin değerinin anlamlı (p < 0,050) etkisi gözlenmişken; çok değişkenli modelde ise yalnızca ağırlık değerinin anlamlı bağımsız (p < 0,050) etkisi gözlenmiştir.

    Sonuç: Bu çalışmada üç yöntem de birbirleriyle uyumlu sonuç verdi. Tip II diyabetik hastalarda böbrek fonksiyonlarını değerlendirmek için üç yöntemin tamamı kullanılabilir, ancak 24 saatlik idrar yöntemiyle kreatinin klirensi, üst üste iki hasta ziyareti ve daha karmaşık bir biyokimya laboratuvarı gerektirir; bizim görüşümüze göre, bu yöntem diğer iki yönteme alternatif olarak kullanılabilir.

    Anahtar kelimeler: Glomeruler fitrasyon hızı, Kreatinin klirensi, Tip 2 Diyabet

    Introduction

    Diabetes mellitus (DM) is a chronical and progressive disease. Approximately 150 million people are suffering from this disease and predicted the number for 2025 is 300 million [1,2].

    Morbidity and mortality due to DM and its complications are increasing as the prevalence of type II DM increases [3]. Consequently, early diagnosis and effective treatment of type II DM is needed more and more every day. There are approximately 2.6 million type II DM patients in our country, and it is predicted that at least one-third of 1.8 million people still in impaired glucose tolerance stage will join to this group in the near future [4].

    Diabetic nephropathy (DN) is a serious health problem causing end-stage renal failure. In the United States of America, DN causes 40 % of newly developed end-stage renal failure. DN defined as positive urine albumin stick test or excretion of albumin more than 300 mg in a diabetic patient who is not suffering from other renal diseases. DN, as appears a late finding of diabetes has some physiological, pathological and clinical symptoms. That made some researchers consider DN into stages [5].

    Creatinine clearance measurement is the most common method for evaluating renal functions. Creatinine clearance may be measured with 24-hour urine collection and also with Cockcroft-Gault formula and MDRD.

    In this study, we aimed to to determine the most accurate and useful method for calculating creatinine clearance by comparing the results of different methods. It was aimed to improve feasibility by determining the most suitable method to be possible.

    Materials and Methods

    This retrospective study approved by Okmeydani Training and Research Hospital (OEAH) Clinical Researchs Ethical Board Presidency with a number of 178 at 09.09.2014. Files of type 2 DM patients who applied to one of internal medicine outpatient clinics between 2012 and 2014 were retrospectively screened. From a total of 184 patients; patients with hypertension (n=74), acute renal failure (n=6) or renal transplantion (n=4) were excluded from the study. The remaining 100 patients (56 female, 44 male) included to the case group. Median age of the patients was 56 years with a range from 20 to 82 years.

    Patients’ characteristics (age, gender and weight (kilograms)) and laboratory findings (serum creatinine level (mg/dl), fasting blood glucose (mg/dl), postprandial blood glucose (mg/dl), HbA1c (%) and 24-hour urine creatinine clearance (GFR24) (mg/24 hours)) were evaluated. Roche-Hitachi Cobas 8000 (Serial number: 1349-09, 2014,Japan) was used to evaluate laboratory findings. The prediction of creatinine clearance (in ml/min) by the Cockcroft-Gault formula (GFRC&G) was calculated as (140 − age) × body weight/plasma creatinine × 72 (× 0.85 if female) [6]. The abbreviated MDRD (GFRMDRD) estimate of the kidney function was calculated as 175 × plasma creatinine−1.154 × age−0.203 (× 0.742 if female) [7]. Grading of the patients with regard to renal failure were performed according to the KDIGO 2017 guideline using GFR values (G1-G5) (Table 1) [8].

    IBM SPSS for Windows 21.0 (Armonk, New York, USA) statistics package program was used for analyzes. Mean, median, minimum, maximum, frequency values and standard deviation were used for defining statistics of data. Distribution of the variables was controlled with Kolmogorov Simirnov test. Unpaired t-test and Mann-Whitney U test were used for quantitative data analysis. Chi-square test was used for qualitative data analysis. Spearman correlation test was used for correlation analysis. Univariate and multivariate regression tests were performed. Level of significance determined as p≤0.050 for all analyzes.

    Results

    A total of 100 patients were staged by GFR. Sixty-nine patients (69%) had GFR greater than 90 mL/min. staged as G1, 22 patients (22%) had GFR between 60-89 mL/min staged as G2 and 9 patients (9%) had GFR between 30-59 mL/min staged as G3. None of the patients staged as G4 and G5.

    Creatinine clearance of the patients was calculated by Cockcroft-Gault formula (GFRC&G), Modification of Diet in Renal Disease (GFRMDRD) and 24h urine collection method (GFR24).

    Mean ± Standart Deviation values of these three methods were; GFR24:96.4 ± 28.8 mL/min, GFRC&G:104.5± 29.8 mL/min, GFRMDRD:86.2± 24.7 mL/min .

    Table 2 shows statistical values of patients’ in terms of gender, weight, fasting blood glucose, postprandial blood glucose, HbA1c, GFR24, GFRC&G and GFRMDRD (Table 2).

    Significant (p < 0,050) negative correlation was observed between creatinine levels and GFRC&G, GFRMDRD, GFR24. Significant (p < 0,050) positive correlation was observed betweenGFRC&G, GFRMDRD and GFR24. Significant (p < 0,050) positive correlation revealed between fasting blood glucose, postprandial blood glucose and HbA1c. (Table3)

    In both univariate and multivariate models age, weight, and creatinine had significant (p < 0,050) association on determining GFRC&G value (Table 4). Although in a univariate model age and creatinine had significant (p < 0,050) association on determining GFRMDRD value; in a multivariate model only creatinine had independently significant (p < 0,050) association (Table 5). Although in a univariate model age, weight and creatinine had significant (p < 0,050) association on determining GFR24 value; in a multivariate model only weight had independently significant (p < 0,050) association on determining GFR24 value (Table 6).

    Discussion

    The incidence of DN is increasing in proportion to DM incidence and increased lifetime in diabetics. Our study showed that 73% of patients had GFR under 120 mL/min. However, in our study, there was no significant correlation between fasting blood glucose, postprandial blood glucose and HbA1c and GFR values ​​measured by three different methods.

    This study compared the most popular three methods for calculating creatinine clearance. One of those methods, Cockcroft & Gault formulation uses serum creatinine, age, weight, and gender to calculate creatinine clearance by the unit ml/min [6].The second one is MDRD formulation uses race, age, serum creatinine and gender [7]. The last method is to evaluate the creatinine level in urine patient collected for 24 hours without interruption.

    A study compared Cockcroft & Gault formulation, and MDRD formulation suggested that Cockcroft & Gault formulation calculated the lowest creatinine clearance in patients above age 70; while MDRD formulation is the most valuable method to estimate mortality rate in patients above age 85 [9]. In this study, the median age was under 70. GFRMDRD was slightly lower than GFRC&G without statistical signification. Yet another study published in 2007 suggested that Cockcroft&Gault formulation achieved more accurate results than other methods [10]. Another study published in 2010 suggested that Cockcroft&Gault formulation is superior to the MDRD formulation in patients with normal creatinine clearance and diabetics with normal or close to normal GFR. Otherwise, MDRD formulation had more accurate results [11].

    Our study revealed serum creatinine levels are increasing with age. Yet increased age resulted with lower GFRC&G, GFRMDRD, and GFR24h. Those results pointed out that age may be a prognostic factor for diabetic nephropathy. A study published at 2002 including 98.688 patients age between 20 and 94 years showed progressively increasing serum creatinine levels in male patients from age 60 and female patients from age 40 [12]; results of our study are consistent with this study.

    In our study, independent factors that significantly affected GFRC&G increase are age, weight and serum creatinine. This result was expected as they all are variables in the Cockroft-Gault formulation. This result is consistent with the findings of two other studies. [13, 14]; and being in association with weight, is seemed to be the weakness of Cockroft-Gault formulation. Because of this deficit, another study recommended of estimating a CrCl range with the lower boundary defined by using ideal body weight in the Cockcroft-Gault equation and the upper boundary by using total body weight [15].

    Independent factors significantly affected GFRMDRD increase are age and serum creatinine. This is consistent with the previous studies [13, 16]. This result was expected as they are also variables in the MDRD formulation. It is not surprising that there is no effect of weight on the GFRMDRD since the MDRD formula does not use weight.

    Independent factors significantly affected GFR24h increase are age, weight, and serum creatinine. As creatinine is released from the muscles and muscles are the big part of our weight; weight should be considered normal to affect the GFR24h.

    An increase in GFR24h had a positive correlation with GFRMDRD and GFRC&G. This result indicated these three methods are consistent among themselves.

    Major limitations of this study are being retrospective and the small sample size: Because of the retrospective design of the study some important clinical features could not be recorded. The small sample size may have limited our ability to detect statistically significant results.

    In conclusion, there was no statistically significant difference between Cockcroft-Gault formulation, MDRD formulation and creatinine clearance with 24 hours urine method; they are all equally useful in clinical practice. So all of three methods can be used for evaluating renal functions in Type II diabetic patients but creatinine clearance with 24 hours urine method requires two patient visits in a row and a more complex biochemistry laboratory, and it might give incorrect results because of lack of communication between physician-patient-laboratory triangles especially in an outpatient clinic. In our opinion, this method may remain in the background as a result of the process.

  • Türkiye’de Psikolojik Danışmanlık ve Psikoterapi: Nasıl Yaklaşıyoruz?

    Türkiye’de Psikolojik Danışmanlık ve Psikoterapi: Nasıl Yaklaşıyoruz?

    “Psikoterapi”nin ne ifade ettiği Türkiye’de henüz tam anlaşılmamış, psikoloji ve psikiyatri gibi kavramlarla karıştırılmaktadır.

    Psikoterapi; çocuklara, ergenlere, yetişkinlere, çiftlere ve ailelere yönelik uygulanabilmektedir. Birbirinden farklı psikoterapi uygulamaları vardır: Psikanalitik/psikodinamik terapi, bilişsel davranışçı terapi, danışan-odaklı terapi, varoluşçu terapi vb. Psikoterapi uygulamalarından bazıları ülkemizde daha yaygınken bazıları ise pek bilinmemekte ve uygulanmamaktadır.

    Psikanalitik terapiye dair kaynaklar 1930’lardan itibaren çevrilmeye başlanmış, 1980’lerden itibaren ise yurtdışında eğitim görüp Türkiye’ye dönen psikoterapistler tarafından uygulanmaya başlanmıştır. Psikanalitik/psikodinamik terapinin Türk kaynaklarında yeterli bir şekilde yer aldığı düşünülmektedir.

    Varoluşçu terapi konseptleri de zamanla popülerlik kazanmış ve psikodinamik model içinde kullanılmaya başlanmıştır. Davranışçı terapi modeli 1970’den itibaren kullanılmış, günümüzde yerini yaygın olarak bilişsel davranışçı modele bırakmıştır. Gestalt modeli giderek yaygınlaşmakta fakat bu alana dair Türkçe kaynak eksikliği sorunu yaşanmaktadır. Tranksaksiyonel analiz gibi bazı terapi modelleri ise Türkiye’de yaygınlık kazanmamıştır.

    Psikoterapi alanında Türkiye’de büyük eksiklikler vardır. ‘Psikoterapist’ ünvanı veren resmi bir kurum yoktur; psikoterapi becerileri, klinik psikoloji yüksek lisansı, psikiyatri branşı ya da çeşitli kurslarla kazanılmaktadır. Yeterliliği denetlemek ile ilgili yasa problemi mevcuttur.

    Türkiye’de, yaklaşık 1500 psikiyatrist, 10.000 psikolog –her yıl eklenen 2000 yeni mezun- ve 700-800 civarında klinik psikolog bulunmaktadır.

    Türkiye’de psikolojik rahatsızlıklar, nufüsun %24’ünde görülmekte ve depresyon ilk sırada yer almaktadır. Psikolojik rahatsızlıklara yönelik sağlık merkezleri görece az, psikolojik rahatsızlıklar nedeniyle başvuru ise oldukça düşüktür.

    Türkiye’de psikolojik rahatsızlıkların tanınmama ve kabul edilmeme problemi yaşanmaktadır. Bu nedenle, psikolojik rahatsızlıklar daha ziyade somatizasyon –yani vucüttaki rahatsızlıklar- şeklinde deneyimlenmektedir. Bu da doğru tedavi yöntemi ile sorundan kurtulmayı güçleştirmektedir.

    Başka bir problem de, psikolojik rahatsızlık yaşayanlara yönelik damgalamadır. Türkiye’de ruh sağlığı alanında çalışanlar ‘deli doktoru’, psikolojik problemler yaşayanlar ise ‘deli’ diye nitelendirilebilmekte; bu nedenle kişiler ‘deli’ olarak algılanmaktan çekindikleri için psikolojik rahatsızlık yaşadıklarını saklama, tedaviye başvurmama eğiliminde ya da kendilerine yaşadıkları sorunun ‘yeterince deli’ olmadığı yönünde telkinlerde bulunabilirler. Tedaviye başvuranların büyük çoğunluğu, yine damgalama nedeniyle, tedavi gördüklerini çevrelerinden gizleyebilmektedir.

    Türkiye’de dinin psikoterapiyi bir tedavi yöntemi olarak görmeme üzerinde etkisi vardır. Çoğunluğu Müslüman olan Türkiye toplumu, sorunlarının çözümü için hocalardan yardım isteme, şifalı otlar kullanma, kutsal mekanları ziyaret etme ve dua etme, adak adama gibi davranışlarda bulunmayı yeğleyebilmektedir.

    Bazen sorun psikoterapiye dair farklı beklentiler içinde olmaktır. Kollektivist bir yapısı olan Türk toplumu; uyum sağlama, başkalarının söylediklerine ve düşündüklerine önem verme gibi değerlere sahiptir. Bu nedenle psikoterapistten ne yapmaları gerektiğinin söylenmesini ister, bu istekleri yerine gelmeyince de bunu oldukça garip bir durum olarak deneyimlerler. Ne yapacaklarına dair somut öneriler bulamayan danışanlar, psikoterapinin kendisine iyi gelmediğini varsaymakta ve birkaç seanstan sonra gelmeyi bırakabilmektedir.

    İkinci bir karşılanmayan beklenti de psikoterapiden birkaç seans içinde çözüm almaktır. Bu beklenti içinde olan danışanların genel şikayeti psikoterapistin sadece susup dinlediği ve hiçbir şey yapmadığıdır. Burada psikoterapinin ne olduğuna dair bir bilgi eksikliğinden bahsedilebilir.

    Yönlendirici olmayan terapi modellerine göre bilişsel davranışçı terapi modelinin ilgi görmesi, bu modelin yöntem farklılığı ile tanımlanabilir. Bu modelde terapistin bir öğretmen, bir yol gösterici olarak davranması, direktifler veren daha güçlü bir konumda olması, yeri geldiğinde ne yapılıp ne yapılmayacağını söylemesi; Türk toplumundaki otoriteye saygı duyma ve onu –çoğunlukla- sorgusuz sualsiz kabul etme davranışıyla örtüşmektedir.

    Psikoterapinin bazı kuralları da Türkiye’deki danışanlar açısından ‘garip’ karşılanmaktadır: Hediye kabul edilmemesi, selamlaşıp vedalaşırken sarılma ya da yanaktan öpmenin olmaması, zaman sınırının katı olması.

    Yapılan bir çalışma, Türkiye’de psikoterapinin; erkeklere oranla kadınlar arasında, 19-35 yaşları arasındaki bireylerde, boşanmış kişilerde, yüksek sosyo-ekonomik seviyeye sahip kişilerde ve üniversite mezunlarında daha çok kabul gördüğünü ortaya çıkarmıştır.

  • Algıların Takım Çalışması

    Algıların Takım Çalışması

    Bu yazı profesyonel olsun olmasın tüm fotoğraf merakı olanlara, yakın model ile çalışmayı sevenlere, insanın olduğu her yerde ben de varım makinemle diyenlere, “amcam/teyzem harika, şimdi buraya bir bakar mısın, evet çok iyi, bir kare daha”… diye hayatının bir anında çekim yapmış okuyucuya gelsin…

    Biz insanoğlu, hayvanlardan ve bitkilerden farklıyız. Bizler düşünür, hisseder ve bunları sözel olarak ifade edebiliriz. Davranışlarımızla kendimizi anlatırız. Zekâmızla medeniyetler kurarız ve yine aynı zekamızla yıkarız. Çalışırız, para kazanırız, severiz, aldatırız ya da aldanırız, vidan azabı duyarız, sonra yine severiz. Dolayısıyla biz diğer tüm canlılardan ayrıyız.

    Ey okuyucu, senden bir tane daha sen var mı?

    Belki ikizin vardır, belki de sana çok benzeyen birisi.

    • Ama ses tonu ile ismi ile cismi ile davranışları ile ya da hayatı ile senin birebir aynın biri daha var mı?
    • Yok, değil mi?

    Bu dünyada bir tane daha sen yok. Dolayısıyla en değerli elmastan bile daha değerlisin okuyucu, tıpkı fotoğrafını çektiğin veya günün birinde çekeceğin modelin gibi.

    Tıpkı konuna, kadrajına model olan bir diğer insanoğlu gibi…diğer her insan gibi… Dolayısıyla çekim sırasında o değeri hissettirdiğinde, inan karşıdaki amca, çocuk, teyze, kadın da ister doğal, ister yönlendirilmiş, birbirinden muhteşem pozlar verecektir. Çünkü fotoğraf çekimi, özellikle içinde yakın plan insan olan, bir takım çalışmasıdır. Takım çalışmasında da algıların, amaçların, beklentilerin (maddi olmak zorunda değil), düşüncelerin aynı olmasa bile benzer pencerelerden bakabilmesi gerekmektedir. Böylece sonuç da iki tarafı da memnun eder.

    Sadece komutlardan oluşan bir çekim süreci belki birkaç dakikada ortalama üstü birkaç poz verebilir fotoğrafçıya ancak, izleyenlere “işte bu ne güzel yakalamış, model ne içten bakıyor ya da burada bir duygu, yaşam var” dedirtebilir mi? “Neden olmasın.” diyenler var sanki. Her şeyi geçelim; diyelim ki muazzam kadrajlı, ışıklı bir kare çekildi. Çok başarılı işlendi. E peki ya model. O ne düşünmüş olabilir acaba… “Bir merhaba bile yok! Şuna bak.. Geldi, fotoğraf çekti ve gitti. Sanki hayvanat bahçesinde bir maymun var burada!” yoksa,

    • “Ne iyi etti beni sallamadan, soruma cevap vermeden, he teyze dedi çıktı gitti” mi?

    Halbuki inanın modelinizle ettiğiniz sohbet belki içtiğiniz çay, onun yaşadığı mekanı paylaşmanız en azından gülümsemeniz önce sahip olduğunuz değeri karşıdakine de hissettirir, ardından o kendi değerini hisseder ve bunun neticesinde de elimize birbirinden güzel fotoğraflar ve tabi ki en önemlisi hoş anılar geçer. Ve aslında her şey bir merhaba kadar yakın ve basittir.

    Ne diyorduk…Evet..Değerli olmandan bahsediyorduk okuyucu… bu değerlilik, bu biricik olma, sana büyük bir sorumluluk getiriyor. Yaptıklarından sen sorumlusun, başkası değil. Biliyorum bu büyük bir sorumluluk. Ama üzgünüm kimse seni zorla sinirlendirmiyor, sen sinirleniyorsun. Kimse o tercihi yapman, o yolu seçmen için seni zorlamıyor. İleride hangi tercihi yapacağını bilen bir güç olsa da, onu sen seçiyorsun, tıpkı modelinin tercih hakkı olduğu gibi. Çünkü senin bir nefsin var, çünkü bir iraden var ve çünkü sen insansın; yaptıklarından sen sorumlusun, tıpkı bizler gibi.
    İçinde bulunduğumuz durum ve şartlar yeri geldiğinde şekillendirse de bizleri halen daha etkimiz var hayatımıza. Ve bu etki bazen bir merhaba kadar kolay başlar…

  • Bağlanma Kuramı Üzerine I

    Bağlanma Kuramı Üzerine I

    İnsan, topluluk halinde yaşayan bir organizmadır ve başka insanlarla bir arada bulunma isteği içerisindedir. İnsan yavrusu, biyolojik açıdan gözlenen özel durumu nedeniyle, yaşamını sürdürebilmek için, diğer türlerin yavrularına oranla, çok daha uzun süre anne-babasının doğrudan yardımına muhtaçtır. Bu kaçınılmaz durum, insan türünden organizmaların bir arada yaşama, eğilim ve gereksinimlerini, özellikle de bağlanma ihtiyacını açıklamaktadır. Bağlanma (attachment), yaşamın ilk günlerinde başlayan, duygusal yönü ağır basan ve olması beklenen bir durumdur.
    Bağlanma kuramı John Bowlby ve Mary Ainsworth’un ortak çalışmaları sonucu oluşmuştur. Çocuğun anneyle bağı ve bu bağın bozulması, anneden ayrılması, anneden yoksun olması ve anneyi kaybetmesi üzerine bugüne kadar olan düşüncelerimizi kökten değiştirdi. Anne-baba ve çocuk ilişkilerinin, çocuk gelişimi üzerindeki etkisini ele alan bir-çok model ve kuram ortaya konulmasına karşın, “Bağlanma Kuramı” çocuğun gelişimde anne-babanın (ebeveyn) etkisine, diğer modellerden ya da kuramlardan, daha etkili bir vurgu yaptığı görülmektedir.

    Bowlby’e (1969) göre çocuk ile temel bakım veren kişi (genellikle anne) arasında bağlanmanın oluşmasındaki süreç;

    • İnsanları ve hareket eden nesneleri tercih etmeye yönelim,
    • Daha sık gördüklerini diğerlerinden ayırt etmeyi öğrenme,
    • Tanıdıklarına yaklaşma ve tanımadıklarından uzak durma,
    • İstendik sonuçları getiren davranışları diğerlerinden ayırt etme ve artırma aşamalarıyla gerçekleşmektedir.

    Bebeklikteki bağlanma kavramı; belirli bir kişiye olumlu tepkilerin verilmesi, zamanın büyük bir kısmının o kişiyle birlikte geçirilmek istenmesi, herhangi bir korku yaratan durum veya obje karşısında hemen o kişinin aranması, bağlanılan kişinin varlığının duyumsanmasına eş zamanlı olarak rahatlama duygusunun eşlik etmesi gibi duygu ve davranış örüntülerinin tümünü kapsamaktadır. Bebeklik döneminde bağlanma aşamalar halinde gözlenmektedir. Doğumdan hemen sonra insan yavrusunun doğası gereğince başlayan bağlanma; meme arama, başı döndürme, emme, yutma, parmak emme, yakalama, anneye yönelme, beslenme saatlerini sezinleme ve hazırlanma şeklinde kendisini göstermektedir. Çocuklarda belirledikleri bağlanma davranışlarını üç kategori içerisinde sınıflamışlardır. Bunlardan birincisi güvenli bağlanma biçimidir ve güvenli bağlanma içerisinde çocuklar temel gereksinimlerine zamanında karşılık verebilen annenin aracılığıyla oyun ya da keşfe çıkmada kendilerini güvende hissederler. Anneleri tarafından yalnız bırakıldığında anneleri ile yakınlık ve temas arayışlarını sürdürürler ve tepkisel olarak huzursuzluk yaşarlar ancak anneleri ile tekrar bir araya geldiklerinde kolayca sakinleşerek çevreyle ilgilenmeye ve çevreyi keşfetmeye devam ederler. Anneyle kurulan bu tür güvenli bir bağlanma örüntüsü bebeğin uyumuna ve gelişimine katkı sağlamaktadır. İkinci olarak kaygılı/kararsız bağlanma biçimi içinde çocuklar, annelerinden ayrıldıklarında yoğun bir kaygı, gerilim ve kızgınlık hissetmekte, yabancılarla iletişim kurmayı reddetmekte, anneyle tekrar bir araya geldiklerinde ise kolayca sakinleşmek ve çevreyle olan ilgilerini sürdürmek yerine, anneye daha fazla yakınlaşıp ondan ayrılmak istememektedirler. Güvensiz bağlanma duygusu geliştiren bireyler başkalarına güven duymakta zorluk çekerler ve başkaları ile olan ilişkilerini sürekli kontrol altında tutmaya çalışırlar. İlişkileri kontrol altında tutma davranışı genellikle başkaları tarafından terk edilmek ya da reddedilme korkusundan dolayı yakın ilişkiler kuramama, sevilmeyeceği ya da değersiz bulanacağından korkma, yoğun yalnızlık ve soyutlanmışlık duygularından kaçınma şeklinde ortaya çıkar. Bağlanma ile ilgili literatür incelendiğinde, doğumdan itibaren bebek ile temel bakıcı (anne) arasında gelişen bağlanma örüntüsünün sadece yaşamın ilk yıllarında gerçekleşen bir süreç olmadığı, hem çocuklukta hem de yetişkinliğe geçişte bireyin ruh sağlığı üzerindeki etkisinin devam ettiği ve bağlanmanın yaşam boyu devam eden bir yazgı (life script) ya da süreç olduğu belirtilmektedir. (Bartholomew, 1993; Rice, 1990).
    Son yıllarda ergen ve yetişkin ilişkilerinde bağlanmanın rolünü inceleyen araştırma bulguları, yaşamın ilk yıllarında anne babanın çocuğa verdiği tepkilere bağlı olarak çocuğun kendisine ve başkalarına ilişkin oluşturduğu modellerin daha sonraki yıllarda da yakın kişiler arası ilişkiler için bir model niteliği taşıdığını ortaya koymaktadır (Allen ve ark. 2002). Bağlanma stilleri ile çalışmaların sonuçlarına genel olarak bakıldığında; güvenli bağlanma biçimine sahip ergenlerin duygularını daha kolay ifade edebildikleri, anne-baba ve akran ilişkilerinde daha az çatışma yaşadıkları (Ducharme, Doyle ve Markiewicz, 2002), güvensiz bağlanma biçimine sahip ergenlerin ise kendilerini başkalarına açma ve yakınlık kurmada isteksiz olmanın (Allen ve ark. 2002) yanı sıra öz güvenlerinin düşük olduğunu ortaya koymaktadır (Laible, Carlo ve Roeschc, 2004).
    Araştırmacılar son yirmi yıl içinde bağlanma yönelimlerindeki bireysel farklılıkları ortaya çıkarmışlardır. Örneğin Hazan ve Shaver (1987), bağlanma stillerine ilişkin olarak ergenler ve yetişkinleri güvenli, kaçınan ve kaygılı olarak sınıflandırmışlardır. Bartholomew ve Horowitz (1991) ise bağlanma stillerini, olumlu ve olumsuz kutuplarda değerlendirilen zihinsel modellerin kesiştiği noktada tanımlamışlardır.
    Böylece, iki boyutun olumlu ve olumsuz kutuplarda değerlendirilen zihinsel modeller- çaprazlanmasından dört temel bağlanma stilinin ortaya çıkacağını ileri sürmüşlerdir;
    a) güvenli, (++)
    b) korkulu, (-+)
    c) saplantılı, (+-)
    d) kayıtsız. (–)
    Güvenli bağlanma stili, olumlu benlik ve başkaları modellerinin bileşimini; korkulu bağlanma stili, olumsuz benlik ve başkaları modellerinin bileşimini; saplantılı bağlanma stili, olumsuz benlik modeli ile olumlu başkalarının bileşimini; kayıtsız bağlanma stili ise kendine değer verme ile başkalarına karşı olumsuz tutuma sahip olmanın bileşimini içermektedir. Bartholomew (1990)’e göre güvenli kişiler, olumlu benlik algısını ve kendini sevilmeye değer görme duygusunu başkalarının güvenilir, destek veren, ulaşılabilir ve iyi niyetli olduğuna dair olumlu beklentilerle birleştirmektedirler. Korkulu kişiler, bireysel değersizlik duyguları ile başkalarının güvenilmez ve reddedici olduğuna ilişkin beklentileri yansıtmaktadırlar. Saplantılı kişiler, kendini değersiz hissetme ve sevilmeye değer görmeme duyguları ile başkalarına ilişkin olumlu değerlendirmeler yapmaktadırlar. Kayıtsız kişiler ise özerkliğe aşırı derecede önem vermekte, başkalarına olan gereksinimi ve yakın ilişkilerin gerekliliğini savunmacı bir biçimde reddetmektedirler. Bartholomew ve Horowitz (1991), Hazan ve Shaver (1987) tarafından belirlenen kaçınma kalıbını, kaçınmanın iki farklı kuramsal şeklini bir araya getirerek korkulu-kaçınma ve kayıtsız-kaçınma olarak bir kalıpta iki boyut olacak şekilde belirlemişlerdir. Lopez ve Gormley (2002)’e göre bağlanma stilleri, -içsel işleyiş modelleri- yakın ergen ve yetişkin ilişkilerinin gelişimini etkilemektedir. Dört içsel işleyiş modeli karşılaştırıldığında güvenli bireyler yakın ilişkilerde en optimal davranışı gösteren bireylerdir. Bu sayede kendileri ve diğerleri için bağlanma figürleri ile negatif duyguları düzenleme yetenekleri vardır. Güvenli bireyler, negatif davranış tipini en az göstererek yakın ilişkilerindeki gerilimi rutin olarak giderebilme kapasitesine sahiptirler. Böylece, kayıtsız ya da saplantılı bireyler çatışma durumları boyunca güvenli bireylerden daha negatif davranışlar gösterme eğilimindedirler. Saplantılı ve kayıtsız bireyler karşılaştırıldıklarında ise, saplantılı bireyler zorluklara en fazla sığınan bireyler durumundadır. Saplantılı bireyler, benliğin geçerliğini korumak için ilişkiyi sürdürmeye en fazla yatırım yapan bireyler olarak düşünüldüğünde, bu bireylerin bağlanma figürlerinin mevcudiyetine ilişkin sık sık aşırı ihtiyatlı oldukları görülmektedir. Bu ruh durumu bir ilişki içinde gerilimle karşılaşıldığında yordanamayan ilişkilerin geçmişine dayalı çatışmacı düşünceler ve duyguların harekete geçmesine ve yoğun bir düşmanlığa yol açabilir. Korkulu bireyler ise, kendileri ve diğerlerinin negatif içsel işleyiş modellerini birleştiren bireyler olarak varsayılmaktadırlar. Bunun sonucu olarak onlar reddedilme ve duygusal yakınlık korkulu yönleri ile sosyal ilişkilerden en fazla kaçınan bireylerdir. Hazan ve Shaver’in üçlü bağlanma yaklaşımı ile, Bartholomew ve Horowitz’in dörtlü bağlanma yaklaşımını karşılaştıran çalışmalar, genellikle iki farklı kaçınan (korkulu ve kayıtsız) bağlanma stilinin geçerliliğine ilişkin kanıtlar sunmuştur. Bartholomew ve Horowitz’in önerdiği dörtlü bağlanma yaklaşımı çerçevesinde yürütülen çalışmalar da tutarlı olarak korkulu ve kayıtsız bağlanma stillerinin zihinsel modeller temelinde farklılaştıklarını göstermiştir. Örneğin, Bylsma, Cozarelli ve Sümer (1997), kayıtsızların korkululara oranla daha yüksek düzeyde benlik saygısına sahip olduklarını ve bu kişilerin gerçek ve ideal benlik kavramları arasında daha az farklılıklar bulunduğunu göstermişlerdir (Akt., Sümer ve Güngör, 1999, s.75).