Ben çocuğum;
Uzun bir süre annemin karnındaydım ve dünyaya geldim. Benim size, sizin bana alışmanız birkaç ay sürdü belki ama ben artık bana bakım veren sizleri tanıyabiliyorum, ayırt edebiliyorum. Benim sürekli sizin yanında olmama gerek yok; Kendi kendime kalmayı, oynamayı, keşfetmeyi, sabretmeyi, beklemeyi yoksa nasıl öğrenirim. Ama beni çok yalnız da bırakmayın sizin sesinizi duymaya, dokunmaya, oynamaya, iletişime geçmeye, sizinle öğrenmeye ihtiyacım var.
Dünyaya nasıl geldim bilmiyorum belki özel bir çocuğumdur; Özel gereksinimlerim vardır, bana engelli veya özürlü deniyor olabilir ama ben de çocuğum öyle değil mi? Karamsar olup hayata küsmeyin ben de bir şeyler yapabilirim, beni keşfedin, eğitimimi ihmal etmeyin ki ben öğrendikçe, başardıkça siz de mutlu olun. Ben eğer özel bir çocuk isem en önce size, sonra eğitime ve tedaviye ihtiyacım var lütfen beni ihmal etmeyin ve en önemlisi ben de bir çocuğum ve sizsiz ve sevgisiz olamam unutmayın..
Gün geçtikçe büyüyorum galiba, yaptıklarıma bende inanamıyorum; yürüyorum ve içimden dediklerimi artık söyleyebiliyorum ve hepsi sizin sabrınız ve ilginizle gerçekleşiyor.
Mutlu, huzurlu bir çocuk olmam sizin elinizde, aslında benim karakterimin sağlam oluşumu en çok size bağlı, ben bir hamurdum ve beni siz yani ailem şekillendiriyorsunuz..
Bazen huysuzluğum tutabilir panik yapmanıza gerek yok sizin enerjinizdir bana yansıyan. Biraz sabırlı ve rahat olmanızda fayda var, bazı mızırdanmalarımı görmezden gelip benimle oynarsanız hepimiz daha da eğlenmiş oluruz.
Unutmayın ben sizlerin sevgisiyle ve ilgisiyle varım ve bunlar olmadan sağlıklı büyüyüp gelişemem.
Bazen birbirimize sinirlenebilir, öfkelenebiliriz ve hatta birbirimizi görmek istemediğimiz anlar olabilir, ama bu benim size olan sevgimi eksiltmeyecektir. Sizden de aynı içtenliği bekliyorum. Etrafımda çok sevenin ilgilenenim olsa da benim olmazsa olmazım sizsiniz; Annem ve babam ben sizi çook seviyorum.
Minik Yavrunuz…
Bir yanıt yazın